“EEN GOEDE VAART” De wens van de opdrachtgever, de opdracht die via het brein van de architect en de tekenaars een weg naar de tekentafel vindt. De bouw en de oplevering, met uiteindelijk de ingebruikneming. Voordat het bouwwerk staat is ieder aspect gewikt en gewogen. Een proces, zo vanzelfsprekend, maar van een – als je erover nadenkt – wonderbaarlijke complexiteit. MAANDAG 15 DECEMBER Zorg dat je om 15.00 uur in Marknesse bent, rond 16.00 uur vertrekken we, zegt schipper Frank als ik hem ’s ochtends bel om de planning van de dag door te nemen. Ik besluit me een half uurtje eerder te melden zodat ik nog wat mooie plaatjes kan schieten voor vertrek. Het plan is dat de oplevering met architect Henk Geert, projectleider Frank, Freek Post van Arkenbouw Post en opdrachtgevers om 13.00 uur plaatsvindt. Ik verwacht dan ook een kant en klare woonark, klaar voor vertrek. Wat schetst mijn verbazing, op de DINSDAG 16 DECEMBER De volgende ochtend rijd ik in alle vroegte naar de sluis. De mist, de straatverlichting, het harde licht dat uit de ark schijnt, ik ben onder indruk van zoveel theater. De honden rennen mij al enthousiast tegemoet. Frank en Louis zijn klaar voor vertrek. Er wacht een spannende uitdaging: de sluis is met 7 meter maar net breed genoeg om doorheen te varen. Zonder hulp zou dit een onmogelijke klus zijn maar 6 werklieden van de arkenbouwer melden zich en samen met Freek Post klimmen ze op het dak van de ark. Mat aan weerszijden 3 cm ruimte is voorzichtigheid geboden. Geduldig en nauwkeurig wordt de ark in de sluis geslee WOENSDAG 17 DECEMBER Om 13.00 uur staan we klaar aan de oever van het Amsterdam-Rijnkanaal in Utrecht, warm aangekleed en met eten voor een heel weeshuis. Vandaag zijn we passagiers op de woonark. Telefonisch hebben we contact met Frank, hij geeft ons instructies, we moeten op het terras van de ark stappen of op het dek van de duwboot. Let op, het kan glad zijn. Als we het niet vertrouwen geen risico’s nemen. Enigszins gespannen over deze laatste opmerking zien we dat de schepen langzaam naar de kant komen. Het terras blijkt te hoog, voorzichtig maken we de stap via de duwboot en manoeuvreren ons met de spullen naar de voorkant van het terras. Daar aangekomen varen we alweer verder. Ik bewonder de nu lege woning met zijn twee verdiepingen. Boven bevinden zich de keuken en woonkamer met aan alle kanten mooie grote ramen, beneden de slaapkamers en twee badkamers. Het geheel heeft de allure van een moderne villa. We klimmen op het dak en genieten van het uitzicht. Het lijkt wel een architectuurtrip, merkt Henk-Geert op. We varen onder de brug van Ben van Berkel, zien het gebouw van Rijkswaterstaat van een of andere beroemde architect, bewonderen nieuwbouwwijken en bij Houten zien we een kantoorpand dat Anton Bronsvoort zo’n 8 jaar geleden ontwierp. Daarna zijn we het stedelijk gebied voorbij en genieten we van het moois landschap om ons heen. Om de beurt warmen we ons op in de stuurhut van Louis die het wel gezellig vindt om een praatje te maken. Heij spreekt juist met Frank via de radio als een zwaar beladen vrachtschip ons met veel te grote vaart inhaalt en een grote golfslag veroorzaakt. Het water beukt zo hard tegen de ark dat het boven het dak uitkomt. Asociaal, bromt Louis, het vervoeren van een woonark van 200 ton is niet zonder risico’s, er hoeft maar iets te gebeuren en hij zinkt. Maar, we varen verder en zien de zon langzaam ondergaan. Het is donker als we vlak voor de sluis bij Wijk bij Duurstede de sprong wagen naar de wal en ons proberen te oriënteren. DONDERDAG 18 DECEMBER Om 8.00 uur bel ik Frank. ‘Rond 9.00 uur varen we langs Rhenen’, zegt hij. Dat lijkt me een mooi stekje om wat foto’s te schieten. Mijn vader en ik stappen in de auto en vinden onder de brug een plek waar we over het prikkeldraad kunnen stappen om in de uiterwaarden te komen. We lopen naar de Rijn en zien de drie vaartuigen al naderen. Het is prachtig, de scherp afstekende brug, de opkomende zon, de nevel. We rijden verder en nemen het pontje bij “De Blauwe Kamer” naar de overkant. Als we oversteken zien we de ark net voorbij varen. Bij het pontje van Wageningen zien we hem nogmaals en vervolgens breng ik mijn vader thuis, trek droge sokken aan, eet een broodje en rijd verder naar de laatste sluis van tocht, bij Driel. Daar tref i Laatste nieuws:
|
 |
||||||||||||||||||
|
|
 |
 |
Honderden, soms duizenden individuen participeren erin, allemaal vanuit en eigen specialisatie, een eigen verantwoordelijkheid met specifieke beslissingen. En toch, we zijn slechts een beetje verbaasd als het aan het eind van rit weer volbracht is. In 2008 voltooide Arkenbouw Post weer vele drijvende projecten. Eén daarvan was kleinschalig, maar daarom zeker niet minder complex : 
werf zijn nog zeker 15 man druk in de weer. Er worden schotten geplaatst ter bescherming van de ramen, opgeruimd en schoongemaakt. Er hangt een drukke sfeer. Ik besluit alles van een afstandje te bekijken om niet in de weg te lopen. Iets na drieën komen er twee boten aanvaren. Ik maak kennis met Frank, schipper van de sleepboot ‘Noord’ en met Louis, schipper van een kleinere duwboot, ‘De Heinz’, ze kijken enigszins bezorgd naar de drukte op de werf. Dit gaat nog wel even duren, zegt Frank, de sluis zullen we niet doorkomen vandaag. En inderdaad, pas om 17.30 uur, nadat al het gereedschap van boord is gehaald en de ark is gestabiliseerd met twee tonnen gevuld met water, vertrekt het schip met aan boord nog drie hardwerkende schilders. Langzaam trekt De Noord de ark van de wal, De Heinz duwt hem aan de achterkant recht. Gedrieën varen ze richting de Kraggenburgersluis, een aantal kilometers verderop. We besluiten ze daar op te wachten. Een uurtje later zijn we getuige van een prachtig schouwspel: de verlichte ark die opdoemt uit de duisternis. De sluis is inmiddels gesloten, er zal hier worden overnacht. We nemen afscheid van Frank en Louis en ik spreek met hen af om me de volgende ochtend om 8.00 uur te melden.
pt. Ik haal opgelucht adem als het gevaarte erin ligt en de sluiswachter de deuren sluit en het water langzaam naar binnen laat stromen. Zodra het water op peil is, wordt de ark zonder problemen uit gemanoeuvreerd. De 6 werklieden stappen weer van boord en gaan terug naar de werf. Het is inmiddels licht geworden en ik zie een laagje ijs op het water. Iets voorbij de sluis blijft de stoet even liggen. Balancerend met zijn ene been op de ark en met zijn andere been op de sleepboot is Frank in de weer met een boormachine en een stuk hout. Even later vertrekken ze weer. Ik rijd naar de volgende brug, maak een praatje met de brugwachter en wordt weer warm. Het is in de winter erg rustig, zegt hij, maar vanuit zijn hokje heeft hij prachtig zicht op het water en de vogels. Niet veel later zie ik de mini armada weer naderen om zonder moeite door een veel bredere sluis te varen. Om vervolgens weer in de mist te verdwijnen. Ik moet terug naar Zwolle, er wachten mij andere werkzaamheden. Als ik ’s avonds nog even contact opneem met Frank varen ze nog midden op het IJsselmeer. Ze hebben vertraging opgelopen door hevige mist en het onstuimige weer. De verwachting is rond 23.00 uur in Amsterdam aan te meren.
k de familie die opgetogen zijn over het feit dat het nu bijna zo ver is ! We rijden naar de Rosandepolder in Arnhem naar de plek waar de ark komt te liggen. Het is er indrukwekkend, een wirwar aan verschillende soorten woonboten en arken, van modern tot klassiek. We drinken een kopje thee op het tot woning omgebouwde binnenvaartschip van de buurman. Vervolgens gaan we snel weer naar buiten om vanuit het weiland de vloot voorbij de oude steenfabriek te zien varen, de bocht om tot aan de aanlegsteiger waar inmiddels een andere schipper staat te wachten die Frank en Louis zal aflossen. Langzaam wordt de ark gepositioneerd bij de twee aanlegpalen. De eigenaar roeit met een klein roeibootje naar de paal en bindt met een touw de ark vast. Een geïmproviseerd trapje wordt op het vlot gezet en de deur wordt geopend. De honden stuiven vol enthousiasme naar buiten, over de loopbrug de tuin in. De familie betreedt hun nieuwe huis. De waterpolitie komt langs om de papieren te controleren, de buren kijken vanuit hun schepen naar hun nieuwe uitzicht, de moeder van de opdrachtgeefster deelt oliebollen uit, de sleepboten worden gereedgemaakt voor vertrek en de mannen van de arkenbouwer komen er aan om de boot af te meren en woonklaar te maken. Het begint lichtjes te regenen. Ik neem afscheid van Frank, Louis en de eigenaren van de nieuwe watervilla. Er is weer vakkundig werk geleverd door de arkenbouwer en door de sleper. De ark is netjes op haar bestemming aangekomen en afgeleverd.